Weranda literacka

Jemioła na szczęście

Przysłowie ludowe mówi: "Bez jemioły rok jest goły"

Wiele tajemnic  jemioły jest jeszcze nie wyjaśnionych do końca. Wiadomym jest, że tą zieloną roślinę uważano za magiczną już od najdawniejszych czasów. Od starożytności otoczona była szczególnym kultem - przypisywano jej nawet magiczne właściwości.   Celtowie mieszkający niegdyś na terenach dzisiejszej Francji, Wielkiej Brytanii i Irlandii uważali jemiołę za roślinę świętą, symbol życia,
płodności i nieśmiertelności. Ze szczególną czcią traktowano jemiołę rosnącą na dębach. Taką cenną jemiołę kapłan celtycki ścinał złotym sierpem i przyrządzał z niej lecznicze mikstury. Wierzono również, że ta lecznicza roślina chroni ich przed złymi mocami i pożarami.
 
W okresie zbliżających się świąt Bożego Narodzenia przypominamy sobie o tej zielonej roślinie pasożytującej na różnych gatunkach drzew. Zielone, kulistego kształtu krzewy najłatwiej dostrzegamy w zimie, gdy drzewa są bezlistne. Jemiołę najwygodniej zbierać z drzew ściętych.
Ścięty bądź zakupiony krzew przynosimy do domostw, by w wigilijny wieczór zawieszony u sufitu sprowadził na nas spokój, szczęście i dostatek - tak nakazuje ludowa tradycja. Z tym symbolem zdrowia i dostatku wchodzimy również w kolejny  nowy rok. Zwyczaj ten przyjął się zarówno na wsi jak i w miastach. Wiary w skuteczność tego "talizmanu" jest w nas może niewiele, więcej natomiast jest potrzeby pocałunków, bo takie zachowania - gesty  gwarantują nam  szczęśliwy i długotrwały związek. Ważny jest nie tylko sam fakt pocałunku, ale również czas. W niektórych krajach szczęście i wzajemną miłość zapewnia całowanie się od Adwentu, w innych tylko w czasie Bożego Narodzenia, a w jeszcze innych tylko w sylwestrową noc i Nowy Rok. Ale, jak wieść niesie, w cieniu jemiołowego magicznego bukietu
dozwolony jest każdy niewinny flirt.
 
W ziołach drzemie naturalna siła. Jemiołę pospolitą ( Viscum  album L.) zbiera się od jesieni do wiosny. Tak więc, ta lecznicza i magiczna roślina z rodziny gązewnikowatych wiąże się  nierozerwalnie z dwoma największymi świętami: Bożym Narodzeniem i Wielkanocą. Własności lecznicze jemioły były cenione od dawna, zwłaszcza przez lekarzy pochodzących z kręgu kultury śródziemnomorskiej - starożytnych Greków i Rzymian.
Jemioła (liściasta, jodłowa i sosnowa) występuje w Eurazji, Afryce i Australii. W Europie kwitnie w lutym i marcu. Dojrzewające w czasie zimy białe, lepkie, wielkości grochu owoce są ulubionym pożywieniem ptaków, głównie chronionych w Polsce jemiołuszek..
 
Surowcem leczniczym jest ziele jemioły (liście i wierzchołki pędów) bogate w szereg związków czynnych, o zmiennej jednak zawartości poszczególnych składników. Zawiera ona m. in. flawonoidy, związki aminowe, kwasy organiczne, alkohole cukrowe. Roślina obniża ciśnienie krwi, działa rozkurczowo, reguluje przemianę materii. Zewnętrznie stosuje się wyciągi z ziela jemioły do kąpieli i nasiadówek w chorobach kobiecych.
 
W aptekach można nabyć wyciągi i sproszkowane ziele jemioły (herba lub intractum visci), ale zanim jednak zaczniemy ją stosować warto poprosić o radę lekarza, ponieważ preparaty te można przyjmować wyłącznie z przepisu i pod ścisłą kontrolą.
 
Uwaga: Jemioła zachowuje swoje właściwości tylko jeden rok.
 
Tekst, zdjęcia: Zofia Górska
 




Dołącz do dyskusji - napisz komentarz

Prosimy o zachowanie kultury wypowiedzi.
Obraźliwe komentarze są blokowane wraz z ich autorami.

Artykuł nie posiada jeszcze żadnych komentarzy.

Dodaj pierwszy komentarz i bądź motorem nowej dyskusji. Zachęcamy do tego.