Zaproponowałam klasie ósmej, byśmy pojechali do teatru. Uczniowie mieli tysiąc pytań. Czy nas tam wpuszczą, czy każdy może iść do teatru. A jedna dziewczynka powiedziała, że nie pojedzie, bo już tam była!

Zorganizowaliśmy spotkanie opłatkowe. Miał być montaż literacko- muzyczny. Muzyczny nie był, bo nie było w szkole instrumentu, ani magnetofonu, a kolędy śpiewaliśmy a capella.

Dzień wcześniej spakowałam tobół, który pojechał ze mną do szkoły: kilogram cukierków, torbę orzechów, torbę jabłek, obrusy, serwetki, świece i najlepsze w całym gospodarstwie domowym młodej mężatki, prześcieradło. Na nim zrobiłam scenografię.

Mąż skomentował kwaśno, że może bym coś raz stamtąd przywiozła, a nie tylko wywożę. Co miałam przywieźć. Kredę?

Zaraz po Nowym Roku dyrektor kupił magnetofon kasetowy. Wszyscy pokwitowaliśmy odbiór kasety magnetofonowej. W ilości 1  sztuka na głowę nauczyciela, nie ucznia, bo to by było chyba na pogłowie.

Klasa siódma nie chciała mi wierzyć, że poeta to normalny człowiek. Z krwi i kości, że jada chleb i potrzebuje mydła i sznurowadeł, etc.

To zaprosiłam kolegę, co całkiem nieźle pisze i nawet wydaje. Wszystkie buzie uczniowskie patrzyły w niego jak w święty obraz.

Założyłam sobie zeszyt specjalny. W miejscu przeznaczonym na nazwę przedmiotu narysowałam kolorowe kwiatki, bo tam wpisuję kwiatki z uczniowskich zeszytów: ,,Hoppe miał wyrzuty po mordzie” ( ten z ,,Niemców” Kruczkowskiego), Jacek Soplica zabił z premedycją, czy w aspekcie? ,,wody lecznicze, pijemy przechadzając się przez rurkę”. A za Szwedów, którzy przyczynili się do grabieży i łupieżu Polski ,,Przekrój” przysłał mi piękny album  z zabytkami Krakowa.

Moja najlepsza uczennica – Basia, zakochała się w Radku – najgorszym uczniu w klasie. Swoje uczucia uzewnętrzniała, waląc go po głowie książką i krzycząc: ,,Będziesz czytał te Syzyfowe prace czy nie, głąbie jeden?

Z poprawiania uczniowskich wypocin, nie wychodzę nigdy, chyba, ze na wakacje, a w trakcie padam trupem: ,,Moją najfajniejszą wakacyjną przygodą było pogryzienie przez dwa psy”.

Codziennie pojawiam się w pracy pół godziny przed rozpoczęciem lekcji. Włączam ekspres do kawy i czajnik z wodą. Moje koleżanki twierdzą, że moja kawa jest za mocna, to sobie rozcieńczą. Zmieniam buty i zapominam, że gdzieś tam istnieje świat.

Szkoła jest w nowym budynku. Jest ślicznie, ciepło, słonecznie i kolorowo. W każdej klasie stoi magnetofon, laptop na biurku, a w pokoju nauczycielskim jest kserokopiarka. Już nie piszę sprawdzianów ręcznie przez kalkę. Mam nowoczesny instrument klawiszowy i mogę wreszcie nauczyć dzieci śpiewu i gry na flecie. Do teatru jeździmy bardzo często, z ulubionymi pisarzami się przyjaźnimy i korespondujemy. Bywamy za granicą w ramach partnerstwa szkół.
Moja Basia kochana skończyła prawo i mieszka w Nowej Zelandii, bo tam wyszła za mąż. Jest wziętym adwokatem. Pisze do mnie meile, rozmawiamy na skypie. Uwielbiam rozmowy z nią. Radek jest hydraulikiem i robi karierę we Francji. Otrzymuję od swoich uczniów zawiadomienia o ślubach, narodzinach dzieci, ukończeniu studiów.

Kiedy parę dni temu zobaczyłam rodziców moich uczniów, pomyślałam, że powinnam się poczuć jak zabytek z listy UNESCO. Większość z nich to moi uczniowie.

Emerytura zbliża się wielkimi krokami, a ja mam jeszcze tyle do powiedzenia i zrobienia…