Telewizyjna Boska! Krystyny Jandy była ucztą. Fenomen jej aktorstwa powoduje, że zaraża nawet tych, którzy do teatru na co dzień wcale się nie garną. A tych, którzy wręcz odwrotnie – Janda wręcz uzależnia

W „Boskiej” to ona z kolei pokazuje uzależnienie od sztuki. Ale jakże przewrotnie, niemal perwersyjnie. Poprzez postać śpiewaczki, która, fałszując straszliwie, właśnie w śpiewaniu widzi sens swego życia. I śpiewa. Za wszelką cenę. Publiczność wali drzwiami i oknami, szydzi, kpi i bije brawa, bezlitośnie bawiąc się jej uzależnieniem.

My też się śmiejemy. Gdyby tej postaci nie grała Janda, byłby to śmiech okrutny, śmiech z kalectwa, z głupoty, z okrucieństwa losu, z naiwnej do kresu wytrzymałości idiotki. Ale nasz śmiech, mimo iż gromki, był dobroduszny. Śmialiśmy się głośno, ale nieomal z sympatią.

 Bo Janda potrafiła tak pokierować naszymi emocjami, że znaczenie marzenia naiwnej bohaterki stało się o niebo ważniejsze niż jej idiotyzm! Potrafiła przebić nasz słuszny, racjonalny osąd czysto ludzką sympatią. Czy widzicie inną aktorkę, która by potrafiła tak skutecznie nas zmanipulować? Tak przekonać swoją interpretacją? Tak zarazić swoim, specyficznym, niepowtarzalnym wirusem scenicznej magii?

Janda, jak jej bohaterka, też mówi o sobie, że scena jest jej życiem. Wiec, jak i ona, jest od sceny uzależniona. Na jej Boską! ludzie też walili drzwiami i oknami i też nieprzytomnie bili brawa. Jandzie dajemy prawo obrony swojej bohaterki. I akceptujemy jej manipulację.

Elżbieta Kisielewska

foto: Alicja Kozłowska

• O serwisie
• Profil na NK