Szkoda, że tak późno. Dobrze, że już

Gdy byłam małym dzieckiem, czytano mi wierszyki dla dzieci. Niewiele rozumiałam i pewnie dlatego bardzo spodobał mi się ten pt. „Zosia – Samosia” Juliana Tuwima. Szczególnie: „Bo wszystko "Sama! Sama! Sama!" Ważna mi dama!” Też chciałam być damą. Kto by nie chciał, gdy dama jest ważną? Potem wybiórczo zaakceptowałam: „Wszystko sama lepiej wie”, a odrzuciłam: „Wszystko sama robić chce”, bo wcale aż tak głupia jeszcze nie byłam. Co prawda, jak Zosia – samosia, zjadłam już wszystkie rozumy, ale mama i książka na pewno wiele dla mnie znaczyły. Szkoła, może mniej. Dalej o Zosi samosi było tak: „Uczyć się nie chce - bo po co, gdy sama wszystko umie?” Uczyć się uczyłam, nawet dobrze, ale długo nie wiedziałam, po co? Czy warto? – też nie wiedziałam. Starsi mówili, że warto, ale oni bardzo dużo mówili i tak niezrozumiale, że: „Kto by się tam uczył, pytał. Dowiadywał się i czytał, kto by sobie głowę łamał, kiedy mogę sama, sama!”.

Mądrzy ludzie mówią, a gdy mądrzy mówią, to z założenia musi być to mądre, że uczymy się przez całe życie. Szkoda, że ja tak późno znalazłam w necie Prawo Van Herpena: „Rozwiązanie problemu leży w znalezieniu osób, które umieją go rozwiązać”. Dlaczego szkoda? To proste. Dużo wcześniej bym wiedziała, że nie coca-cola, tylko asertywność to jest to! Czyli, że: