Konflikt pokoleń ?

Ostrzega jednocześnie syna przed brawurą, nakazuje ostrożność, rozwagę. Poucza, że każde jego działanie spotka się z konsekwencjami, tymi przewidywalnymi i tymi trudnymi do przewidzenia, tymi przyjemnymi i tymi nieprzyjaznymi. Wyruszają, wzbijają się w niebo. Ludzie-ptaki. Ojciec leci ostrożnie, nie za nisko, żeby nie pochłonęły fale morskie, nie za wysoko, aby słońce nie roztopiło wosku. Ma przed sobą cel, powrót do ojczyzny, którą opuścił wiele lat temu. A co robi syn? Na początku podróży pamięta o wskazówkach ojca, jest ostrożny, naśladuje ojca.

Po pewnym czasie czuje się urzeczony swoimi możliwościami. Fascynuje się chwilą, poddaje emocjom. Jak wspaniale jest być ptakiem, czuć pęd powietrza na twarzy, siłę swoich ramion. „Młodości! Ty nad poziomy wylatuj!”. Zapomnieć o wszystkim i żyć wieczną teraźniejszością.
Chyba wszyscy znamy ten piękny i smutny mit o Ikarze i Dedalu. Dwa pokolenia, dwa punkty widzenia, odmienne pojmowanie celu i marzenia, zasad i konsekwencji, przyczyny i skutku, wartości chwili i trwania.
Może stąd bierze się tak zwany konflikt pokoleń? Siedemnasto-, osiemnastoletni ludzie zapytani z kim się utożsamiają bez wahania wskazują na Ikara. To cudowne życie „tu i teraz”, odrzucenie konsekwencji, poddanie się chwili… Doświadczyć czegoś fascynującego, a potem choćby …”Nie, mnie to nie spotka”. W psychologii mówi się o deficytach rozwojowych, zaburzeniu w widzeniu przyczyny i skutku. To jest potrzebne w wieku kilkunastu lat. Trzeba odrzucić stare prawdy, prawdy rodziców, ciotek, nauczycieli. Czasem po to, by po latach odkryć je na nowo.
Konflikt. Definicja podaje, że to sprzeczność dążeń, obiektywna lub wynikająca tylko z przekonań. Gdzie umieścić konflikt pokoleń? Konflikt między rodzicami i dziećmi. Kiedy pojawia się ta sprzeczność dążeń? I czy kiedyś znika? A może to tylko przekonanie, że coś takiego istnieje? Czy rodzice dążą do celów sprzecznych z celami dzieci?
Jeśli spojrzymy na pokolenia rodziców i dzieci przez pryzmat Ikara i Dedala, dostrzeżemy „gołym okiem” różnicę postrzegania świata. Miałam ostatnio okazję uczestniczyć w spotkaniu szkoleniowym dwóch pokoleń (z grubsza ). „Starzy” i „młodzi” mieli za zadanie sporządzenie wykazu cech charakterystycznych dla ich pokoleń. I cóż się okazało? Jakoś trudno było starszemu pokoleniu wpisać się w pożądany schemat. Bo „starzy” mieli żyć przeszłością, a „młodzi” teraźniejszością/przyszłością. „Starzy” mieli unikać ryzyka, bazować na dobrze znanych i bezpiecznych rozwiązaniach, nie daj Boże, pomyśleć o „wynalezieniu prochu”. Kreatywność i twórczość surowo zabroniona! To domena „młodych”. Pablo Picasso tworzył do później starości, a umarł mając 92 lata, Katharine Hepburn pierwszego Oskara dostała po 60-tce, a Jessica Tandy ( słynny film „Wożąc panią Daisy” w wieku 80 lat.
Przedkładam porządek nad chaos, umiem odróżnić spontaniczność i otwartość od głupiej brawury. Dam się ponieść fascynującej chwili bez potrzeba samounicestwienia. Cenię doświadczenie. I wreszcie ten spokój, ten dystans, ten luz. Już nie muszę, teraz głównie „chcę” i „mam ochotę”. My, kobiety 50plus nie musimy popadać w konflikt z młodszym pokoleniem. Jesteśmy na to za mądre, bo szkoda tracić czas go na byle co, byle jak, byle gdzie, z byle kim. Jestem dorosła, dojrzała, znam wartość czasu, znam wartość chwil, które przeżyłam.
Ja wybieram Dedala. To on wynalazł skrzydła.

Teresa Zaręba, od przeszło dwudziestu lat pracuje w szkole, zgłębiając tajniki duszy ludzkiej. Ma męża i dwoje dzieci. Lubi poznawać nowe rzeczy, wciąż coś czyta. Ostatnio odkryła, że przywracanie starym przedmiotom nowego blasku jest czymś fascynującym.