Bezrobotna i co dalej?

Sytuacja ta jest o tyle skomplikowana, że zarówno jednej jak i drugiej grupie trudno jest się odnaleźć na rynku pracy, zwłaszcza teraz, gdy panuje zastój. Wiele kobiet po 50 traci pracę zupełnie, dla siebie, niespodziewanie i natychmiast popada w depresję twierdząc, że „do niczego już się nie nadaję”.

Kobiety, które zostały dotknięte zwolnieniem stoją przed trudną drogą, która wymaga naprawdę ciężkiej i żmudnej pracy, jaką jest poszukiwanie nowego miejsca zatrudnienia /wakatu/etatu dla siebie. Dotyczy to i młodych i starych. Na początek wymaga to pracy nad sobą. Szybko warto sobie uzmysłowić, że pracę trzeba znaleźć. Sama się nie znajdzie (a przynajmniej na ogół się nie znajduje, tylko niektórym udaje się, że ktoś przychodzi do nich z propozycją). Bardzo często niestety zdarza się, że osoby tracące pracę po wielu latach i rejestrujące się na tzw. bezrobotnym przyjmują, że to wszystko, co powinny zrobić. Uznają, że praca im się należy i że to Urząd Pracy ma za zadanie im ją znaleźć. To jednak nie działa w ten sposób. Poszukiwanie pracy wymaga zaangażowania przede wszystkim osoby zainteresowanej, Urzędy Pracy są natomiast instytucjami, które mają nam to ułatwić a nie zrobić to za nas. (Wierzyć możemy jedynie, że może kiedyś przyjdzie taki moment, że Urzędy Pracy w Polsce staną się rzeczywiście pomocne i skuteczne w efektywnym poszukiwaniu pracy przez kobiety po 50).

Po pierwsze zatem nie można się zniechęcać po przejrzeniu kilku ofert, czy wysłaniu kilku kompletów dokumentów do różnych firm. Kiedyś ktoś mi powiedział, że poszukiwanie pracy to trudna i mozolna praca na cały etat a często także i po godzinach.

Niewątpliwie długie poszukiwania, nieprzynoszące efektów, brak odpowiednich dla nas ofert pracy oraz uparcie milczący telefon może sprawiać, że bezrobotna kobieta zacznie popadać w rezygnacje i zniechęcenie. Nie można się jednak poddawać. O pracę warto walczyć na różne sposoby, wykorzystując to, co ma się najcenniejszego. Poszukując pracy warto się chwalić tym, co się potrafi. Tu nie ma miejsca na skromność. Warto wykazać się kreatywnością i zostać dostrzeżonym przez pracodawcę. Nie ma też sensu czekać w nieskończoność aż pojawi się odpowiednia dla nas oferta pracy. Mając już pewne zaplecze (doświadczenie, szczególne umiejętności, staż pracy) łatwiej jest określić zakres interesujących nas stanowisk pracy i profil firmy, w jakiej chcemy pracować. Wiedząc, czego szukamy i wykorzystując do tego celu na przykład Internet możemy łatwo i szybko dotrzeć do pracodawców w interesującej nas branży, dzięki czemu możemy przeglądać oferty pracy w danej firmie bezpośrednio na jej stronie, a jeżeli ich nie ma to i tak nie zaszkodzi przesłać swojej aplikacji. Dobrze napisane CV i interesujący list motywacyjny mogą sprawić, że staniesz się pożądanym przez danego pracodawcę pracownikiem. Pisząc taki list zawsze należy podkreślać swoje walory, a unikać mówienia o swoich wadach. Nie ma powodu by rozpisywać się na temat tego, czego się nie potrafi. Ważne jest też by pisać prawdę, ponieważ kłamstwo w CV jest łatwe do zweryfikowania a jeżeli zostaniesz na nim przyłapana to możesz pożegnać się z szansą na prace u danego pracodawcy. Dlatego dobrze jest przemyśleć swoją aplikację w każdym calu. Co trzeba napisać a czego unikać i jak to zrobić. Na przykład, jeżeli chcemy podkreślić swoje doświadczenie zawodowe a ukryć wiek (ważne jest by zainteresować pracodawcę swoją aplikacją, jeżeli będzie zaciekawiany naszym listem wiek zejdzie na dalszy plan) możemy napisać „moje wieloletnie doświadczenie”, zamiast „moje 30-to letnie doświadczenie”. Mówisz to samo, ale nie dajesz do zrozumienia, że masz około 50 lat.

Będąc bezrobotną 50 plus na początek poinformuj o tym wszystkie swoje koleżanki … O tym dlaczego warto to zrobić będzie można przeczytać wkrótce w kolejnych odcinkach cyklu „Jak szukać pracy?”

Małgorzata Ożóg-Wierzbicka Autorka w 2008 roku ukończyła studia prawnicze i urodziła dziecko. Większość czasu poświęca opiece nad synkiem, który jest miłością jej życia i inspiracją do tworzenia. Amatorsko pisze artykuły i felietony, głównie o sprawach bliskich jej życiu.