Pisząc świetnie się bawiłam. Przy okazji odkryłam, że te same tytuły maja książki różnych autorów. Może w wolnych chwilach, też spróbujecie?

Któregoś dnia „W samo południe” pomyślała: byłam „W pół drogi do nieba”. Co mam zrobić? Jak „Oszukać przeznaczenie”?. Nie znała odpowiedzi, ale „Szósty zmysł” podpowiedział jej, że „Kluczowe decyzje” należy podejmować „Nim zapadnie noc”.  

 Była „Czarna bezgwiezdna noc”, bo żaden „Świadek” nie był potrzebny, gdy „niedoręczony list”, w którym napisała do niego: Ty i ja „Blondyn i blondynka”, jesteśmy „Dla siebie stworzeni”, „Czekam na Ciebie” - podarła na strzępy, głośno prosząc los, by w przyszłości te „Złe kobiety” spotkała „Zemsta” przynajmniej tak dokuczliwa jak jedna „Mucha”, a „Krzyk ciszy” dodawał niewypowiedziane życzenie, by tę jedną zastąpiły olbrzymie „ Karaluchy” o śmiercionośnym jadzie, na który „Doktor Żiwago” razem z „Dr House” nie znaleźliby odtrutki.

W ciągu kilku następnych lat w „Noce i dnie” otaczały ją „Amerykańskie smutki”, a towarzyszył jej tylko „Cień Gejszy”. W krótkich drzemkach, w które zapaść pomagała jej „Ciemna strona słońca”, odwiedzał ją „Baśniowy morderca”, który wyglądał jak „Chłopak z Birmy”. Składał na jej czole „Pocałunki z Barcelony” tylko po to, by „By kapitalizm bez znieczulenia” otępił ją. Wtedy „Bez skrupułów” wsadzał ją w „Pociąg do śmierci”, który jechał „Bez granic” przez „Czerwone i czarne” gdzie czekała „Niebezpieczna przystań”. Budził ją „Największy lęk”, gdy była cała zlodowaciała, widząc, że to jest „Rosyjska zima”.

Jedyne pogodne chwile spędzała „Raz w roku, w Skiroławkach” i któregoś razu „Ślady, których nie było” naprowadziły ją na myśl, że jednak dla niej jest „Droga do nieba”. Znajdzie ją, gdy pójdzie zgodnie z drogowskazem: „Jedz, módl się i kochaj”. By nie wejść w żadne „Niebezpieczne związki” zajęła się tym, co umiała. Odtąd nie ważne, czy „Na wschód od Edenu”, czy na „Północ - południe” mówiono o niej „Krawcowa z Madrytu”. Jej w życiu było „Tak dobrze, że aż źle” .„Pałac z lusterkami” był prawie jak jej „Wielki dom”, chociaż ona była w nim tylko jako „Lokatorka”, za to ulica nazywała się: „Ulica Tysiąca kwiatków”.  

  „Dwadzieścia lat później” „W poszukiwaniu utraconego czasu” poszła na spacer i tuż „Za zakrętem” usłyszała: - „Lalka”? – spytał „Kordian”, „Mężczyzna o twarzy mordercy” z miną wyraźnie mówiącą „ Fajnie być samcem”, a to sprawiało, że „Łaskawe” „Kobiety”, w tym i „Emancypantki”, od razu słyszały „Wołanie grobu” i na myśl przychodziła im tylko „Czarna dziura”. - Nie, „Pani Bowary” – Warknęła znów jak dawniej czując „Żądło”, wbijające się prosto w „Serce”, mimo że już od dawna tylko „Istoty ciemności” ją otaczały i słyszała tylko „Drżenie” serca, gdy za „Podszeptem diabła” bezgłośnie pytała: „Jak żyć, gdy „Przeminęło z wiatrem”? Jak żyć, gdy „Sosnowe dziedzictwo”, a nawet własna „Willa” już nie dla mnie? Jak żyć, gdy mówią o mnie „Kobieta bez twarzy”? Jak żyć w tym świecie, w którym żyją „Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet" a „Kobiety z Wenus” są jak „Kobiety bez mężczyzn”. Wtedy on szepnął: „Moja wielka miłość” to ty. „Czas obudzić szczęście”. Chodź: „Czarodziejski pałac” i „Tajemniczy ogród” czekają na nas. I przytulił ją. I scałowywał jej: „Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego?”. Rozum przypomniał: „Rozsypane wspomnienia” zostaw, a serce podpowiedziało: Jak będziesz żyła „Bez przebaczenia?”. …..c.d. dopiszcie już sami. 

Autorka: Jolanta Kwiatkowska

• O serwisie
• Profil na NK