Pomóżcie Mu

W okresie przedświątecznym zwiększa się ilość różnych apeli o wszelaką pomoc. Ja też chcę zaapelować do Państwa. Zwrócił się do mnie o pomoc biedny, przez mniejszą/większą większość zapomniany – On. Opowiedział o swoim ciężkim życiu na tym ziemskim padole łez. O staniu godzinami na wycieraczkach przed zamkniętymi drzwiami i bezskutecznym pukaniu, waleniu, grzmoceniu z całej siły – bez żadnego efektu.

Narzekał, że tak często jest niezauważalny, niewidoczny i niedoceniany, jednak stojąc na zdrętwiałych nogach, ciągle ma nadzieję, że wreszcie go zaproszą do środka. Dziwił się, że wszyscy lubią być obdarowywani, a tak mało chce przyjąć od niego podarunek, mimo, że on ma ich tak wiele i chętnie, bez żadnych dziękczynnych zobowiązań dałby każdemu. I temu, ze skrzywioną miną, co wypatruje przez okno następnego smutku, z ręką gotową na przywołanie go. I temu, który powodu do zamartwiania się nie widzi, ale na wszelki wypadek uchyla drzwi i nadsłuchuje z wyczekiwaniem smętnych kroków.

Wysłuchałam go, zachwyciłam się jego darami. Na przykład – podarunek z nici: porozumienia, sympatii, pocieszenia lub rozbawienia. Upominek poprawiający nastrój, dodający energii i zwiększający poczucie pewności nie tylko obdarowanego, ale i jego bliskim lub znajomym. Czarodziejski prezent zamieniający szarość w promienną, słoneczną jasność.

Dlatego zwracam się z prośbą i do Was. „Pomóżcie Mu”. To nic, czasami mało, niekiedy prawie nic nie kosztuje. Wpuście go do swojego azylu. Gwarantuję (no, może nie głową), że On – Uśmiech, jako Doktor honoris causa zasiądzie na zaszczytnym miejscu i zwielokrotniony, zamieni się w śmiech i udowodni, że zasłużył na tytuł najlepszego uzdrowiciela wszechczasów.

Przytoczę swój ulubiony cytat nieznanego mi autora: Ulubiony cytat: "Błogosławiony ten, który śmieje się z samego siebie, albowiem będzie miał ubaw do końca życia"

Jolanta Kwiatkowska