Pogubiłam się...

Pozwólcie złapać oddech, zobaczyć i usłyszeć siebie.

Tłuką się we mnie, rozpychają i panoszą.

Pogubiłam się.

Mam wrażenie, że przerwały mnie na pół.

Rodzi się bunt i pogodzenie, złość i ulga.

Pogubiłam się.

Dziękuję Bogu, że pomógł Tobie, że jest tam już cicho, spokojnie, zwyczajnie lepiej.

Za chwilę krzyczę jak mógł na to pozwolić, przecież Twoje miejsce jest tutaj.

Pogubiłam się.

Myśli zawładnęły mną, tłuką się i sprawiają, że czuję chaos.

Chaos to najbardziej odpowiednie słowo jakie przypływa w myślach.

To coś co pozostawiłeś po Sobie.

To Twoje życie, bo Ty żyłeś z chaosem.

Ogarnął Cię.

Teraz zostawiłeś go mnie.

Sam odszedłeś poszukać spokoju, głęboko wierzę, że znajdziesz Go.

Lecz co mam zrobić ja?

Nie ma już Ciebie.

Nie napiszesz, nie przeczytasz już nic.

Zostały tylko myśli, które się wciąż tłuką we mnie.

Myśli.

Dorota dla Przyjaciela ...