ElKis/Sępica

Sępica drapie i bije brawo

Artykuł został opublikowany 10 kwietnia 2012

I to jest projektu wielki walor. Ma łączyć, nie dzielić. Ma uwrażliwiać, nie indoktrynować.



Znowu byłam świadkiem żałosnego pokazu moich rówieśników. Pokazu stężonej niechęci, że nie powiem – nienawiści. Czworo 50+ w autobusie obsmarowywało młodzież. Głośno, z jakąś mściwą satysfakcją: że niewychowana, że chamska, że nie ma żadnych wartości. Powód? Nie ustępują miejsca starszym. Milczałam. Przysięgłam, że koniec z wtrącaniem się, bo oznacza to zawsze początek awantury. Ale pazury mi drgały i dziób szczękał. Bo kilka dni wcześniej po raz kolejny doświadczyłam  wrażliwości i empatii młodzieży.

Na seminarium  „O tym nie można zapomnieć…” wysłuchałam trzydzieści  listów chłopców i dziewczyn, napisanych do kobiet, które przeżyły Ravensbruck. Te listy potwierdzały, jak głęboko krzywdzące mogą być łatwe, prostackie uogólnienia. O moich wrażeniach pisałam już po pierwszej edycji projektu. Powtórzyło się ono w pełni także w tym roku.

Młodzież  jest nie tylko przedmiotem tego projektu, także jego podmiotem. I na pewno – partnerem. Pełnoprawnym, świadomym, w czym bierze udział. Kobiety ocalałe ze straszliwego obozu – m.in. Krystyna Cieliszak, Alicja Kubecka, Krystyna Zając, Stanisława Tkaczyk, Barbara Piotrowska –  swoje traumatyczne doświadczenia przeżywały w czasie, gdy miały tyle lat, ile oni teraz. Jako uczestniczki historii, poprzez bezpośredni kontakt  budują ich wrażliwość i system wartości.  Przeżycia z obozu stanowią niepowtarzalny budulec dla artystycznych  i kreatywnych działań młodzieży: tekstów, reportaży, filmów, spektaklu teatralnego. Pierwsza edycja projektu zgromadziła siedem szkół, warszawskich i podwarszawskich. Tegoroczna -    trzydzieści, z całej Polski.

To wielki sukces dwóch autorek pomysłu i współorganizatorek projektu: Hanny Nowakowskiej z Fundacji JA KOBIETA i Elżbiety Sęczykowskiej z Fundacji MECENAT SZTUKI. 

Wraz  z Anną Klimowicz  z Centrum Edukacyjnego  IPN Przystanek Historia realizują akcję,  której forma jest w stanie  zainteresować  młodych ludzi historią. Sprawić, by stała się nie tylko lekcją do odrobienia, ale powodem dla własnych, kreatywnych prac.  Zrobiły wspaniałą robotę.

Niewątpliwie  znalazły partnerki w osobach nauczycielek i nauczycieli. Ci mogą  być dumni ze swoich uczniów, z ich  dojrzałości myślenia.

Na seminarium tłem dla  listów uczniów były głosy historyków: Agnieszki Rudzińskiej,  prof. Andrzeja Kunerta, dr Arkadiusza Walczaka i  ks. Roberta Ogrodnika. W przystępny, ale pogłębiony sposób przedstawiali wiedzę o problematyce, wokół której projekt jest realizowany.

Z mojej  obserwacji wynika, że toczy się on poza aktualną walką polityczną: czy ważniejsza jest pamięć  historyczna czy myślenie o przyszłości. Że nie dąży do przeciwstawiania racji, lecz do równowagi, do międzypokoleniowego porozumienia.

I to jest jego wielki walor. Ma łączyć, nie dzielić. Ma uwrażliwiać, nie indoktrynować.

I dlatego uważam, że w skądinąd ciekawych  wypowiedziach uczonych  głów znalazły się elementy nie mieszczące się w tej idei. Jakiej myśli  służyć miało przeciwstawienie  młodzieży Wojewódzkiemu, jako temu, który „inaczej zadaje pytania”  niż oni?  Jaką ideę miała wzmocnić uwaga o panującym „negatywnym kursie przeciw kościołowi i Panu Bogu”?

Młodzież, która nie ustępuje miejsca starszym to ta, która uważa ten gest za odgórny nakaz, przymus, za zniewolenie. Dzisiejsza młodzież jest starsza niż my w jej wieku i nie cierpi być zniewolona. Odrzuca też manipulowanie. Czy po seminarium miałaby przestać kochać Wojewódzkiego?  I zacząć nękać tych, co prowadzą „negatywny kurs”? Wolne żarty.

W tym tkwi siła projektu, że pokazuje on młodzieży pozytywne przykłady i otwiera dla niej możliwości działania, a nie nakazuje czy zaleca. I dlatego ma wszelkie szanse rozwinąć się na całą Polskę.


Elżbieta Kisielewska
foto: Alicja Kozłowska

PS. W projekcie wzięły udział szkoły z Dębe, Giżycka, Góry, Kielc, Lublina, Legionowa, Łodzi, Piaseczna, Warszawy Komornicy, Ostrowca, Gniezna.

Spotkanie Mięzypokoleniowe 2012


Dołącz do dyskusji - napisz komentarz

Prosimy o zachowanie kultury wypowiedzi.
Obraźliwe komentarze są blokowane wraz z ich autorami.

  • kama 12/04/2012, 19:16

    No coz- mlodziez jest rozna-podobnie jak i seniorzy sa rozni...Osobiscie wole ten typ wrazliwosci u mlodziezy,ktory jednak nakazuje ustapienia miejsca w tramwaju schorowanej staruszce,niz ten,ktory ogranicza sie wylacznie do wzruszania sie losami wojennych ofiar...

  • Elżbieta Latosik-Gromek – wywiad

    Elżbieta Latosik-Gromek – wywiad

    Twórczyni nietypowej i zarazem wspaniałej kolekcji etykiet piwnych. Kolekcjonerki, którą zna środowisko kolekcjonerów etykiet piwnych w całej Europie. Wiemy, że kobiety 50plus potrafią…

  • Szycie wraca do łask

    Szycie wraca do łask

    Zespół przewlekłego zmęczenia to choroba, której jednym z głównych objawów jest długotrwałe wyczerpanie, problemy z regeneracją i przeciążenie organizmu nawet przy niewielkim…

  • Zaczarowany ogród? Czemu nie!

    Zaczarowany ogród? Czemu nie!

    Twój skrawek zieleni ma szansę zamienić się w piękne miejsce, w którym odpoczniesz, dasz się ponieść wyobraźni czy po prostu schowasz na chwilę przed światem

  • Bezpieczna relacja

    Bezpieczna relacja

    Przyjaźń od lat znajduje się na szczycie wartości, które Polacy cenią najbardziej. To właśnie przyjaciele są często pierwszymi osobami, do których zwracamy się po wsparcie, radę czy…

  • Kampania #PlantHealth4Life

    Kampania #PlantHealth4Life

    Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), Komisja Europejska oraz 33 kraje partnerskie ponownie jednoczą siły, aby przypomnieć nam, że nasze codzienne wybory mają istotne…

  • Czy Polacy wiedzą, co naprawdę jedzą?

    Czy Polacy wiedzą, co naprawdę jedzą?

    Safe2Eat w 2026 r. – wskazówki oparte na nauce dla wszystkich Europejczyków!

Ja Kobieta