Alicja w Seprelicach

Moje zatracenie złości miejscowego kundelka mały, a zajadły szczeka zawzięcie. - Pilnuje swoich krówek, słyszę za plecami…

Spokojna, poorana wiekiem twarz uśmiecha się oczami.
- Pani z daleka? Ze stolicy? Odgania gestem pieska
- niech pani głęboko oddycha u was wyziewy, kurz a tu…
zatacza ręką szeroki łuk, odchodzi wolno
w zakreśloną przestrzeń.
Odprowadzam ją wdzięcznym spojrzeniem
za nienależną mi troską. 

Kalwaria Podlaska

Pamiętacie? Wracałyśmy rozgadaną gromadą
z Podlaskiej Kalwarii, kiedy napotkane kobiety
z ciężarem lat w obrzmiałych nogach zagadały
- daleko jeszcze? Przystanęłyśmy…
- tędy, pokazałaś Kasiu drogę…
- a zdążymy w pół godziny?
Poczułam zatroskanie ich wiekiem:
- to duży wysiłek, droga pod górę…
Pośpieszcie się, idziemy, zakrzyknęła najstarsza
w chusteczce zawiązanej pod brodą.
Dopiero wtedy uświadomiłam sobie,
że zbyt nieuważnie
odebrałam przekaz rzeźbiarza Zemły,
przeoczyłam trud Umęczonego.

Nadzieja ?

Dziewczyny moje z serpelickich warsztatów!
zapamiętane sercem!
Uwikłana codziennością odpuściłam
rozsłonecznioną werandę nasyconą trudem
wspólnego tworzenia.
To tam owładnęła mną buńczuczna myśl
- my awangarda kobiet 50+
Rozpromienione jednością
już zawsze razem…
a jednak pogubiłyśmy się w upływającym czasie
jak rozsypane paciorki różańca Ojca Marka,
mimo , że przy jego habicie pozostał on nienaruszony
jak wyzwanie, jak znak…
Czy drugi września scali rozproszenie?

Alicja, uczestniczka warsztatów Kreatywnego Pisania dla kobiet 50 plus Serpelice nad Bugiem, maj 2009 r.