Weranda literacka

Czy na pewno potrafię odpoczywać?

Autorka: Luiza Jałowiecka – Kobieca Prawdahttps://kobiecaprawda.pl/blog/

 

Listopad ma w sobie coś takiego, że coraz częściej marzymy o tym, żeby zostać w domu, otulić się kocem, zaparzyć herbatę i przez kilka godzin niczego nie musieć.

Przynajmniej tak sobie to wyobrażamy.

I kiedy wreszcie nadchodzi wolne popołudnie, okazuje się, że pranie czeka, w lodówce przydałoby się zrobić porządek, trzeba odpisać na kilka wiadomości, a skoro już jesteśmy w domu, to może warto zająć się czymś, na co od dawna nie było czasu.

I zanim się obejrzymy, z naszego wymarzonego odpoczynku zostaje godzina przed telewizorem z poczuciem, że właściwie znowu niczego nie zdążyłyśmy zrobić.

Zastanawiam się czasami, dlaczego tak trudno nam po prostu odpoczywać.

Przecież jesteśmy zmęczone. Czasami tak bardzo, że już od rana marzymy o wieczorze. Narzekamy, że ciągle coś trzeba, że nie mamy chwili dla siebie, że wszyscy czegoś od nas oczekują.

A kiedy wreszcie nikt niczego nie chce, same znajdujemy sobie kolejne zajęcie.

I co ciekawe, potrafimy nawet odpoczynek zamienić w zadanie, które trzeba dobrze wykonać.

Trzy kobiety, trzy sposoby na odpoczynek

Wyobraź sobie trzy kobiety, które dostały w prezencie całe popołudnie tylko dla siebie.

Pierwsza od razu zaczyna zastanawiać się, jak je wykorzystać. Może wyjść na spacer, zajrzeć do ulubionej księgarni, spotkać się z przyjaciółką? Tyle możliwości! Ostatecznie próbuje zmieścić w tych kilku godzinach wszystko, na co zwykle brakuje jej czasu. Wieczorem jest równie zmęczona jak rano.

Druga podchodzi do odpoczynku bardzo profesjonalnie. Skoro ma wolne popołudnie, zamierza wykorzystać je najlepiej, jak się da. Rezerwuje masaż, planuje relaksującą kąpiel, przygotowuje ulubioną herbatę. Wszystko ma swój czas i miejsce. Tylko że kiedy masażystka się spóźnia, kąpiel trwa dłużej, niż przewidywała, albo ktoś niespodziewanie dzwoni, pojawia się irytacja. Przecież miało być idealnie! Nawet podczas odpoczynku trudno jej zrezygnować z kontrolowania tego, co się wydarzy.

Trzecia najbardziej ceni sobie spokój i przewidywalność. Nie lubi niespodzianek ani nagłych zmian planów. Najchętniej zostaje w domu, układa się wygodnie na kanapie, otula kocem i włącza ulubiony serial. I właściwie mogłaby tak spędzić cały dzień. Tylko że wieczorem, zamiast poczuć przypływ energii, nadal jest ociężała, senna, jakby jeszcze bardziej pozbawiona chęci do działania. Paradoksalnie to właśnie jej mógłby dobrze zrobić spacer, trochę ruchu albo wyjście z domu. Ale trudno się do tego zebrać, kiedy tak wygodnie jest zostać tam, gdzie się jest.

Czy rozpoznajesz w którejś z nich siebie?

Kiedyś, ucząc ajurwedy, opisywałam takie zachowania, odwołując się do trzech dosz: Vata, Pitta i Kapha. Vata szuka wrażeń i trudno jej się zatrzymać. Pitta chce mieć wszystko pod kontrolą, nawet własny odpoczynek. Kapha ceni spokój i stabilność, ale czasami właśnie one zatrzymują ją w miejscu.

Oczywiście to pewne uproszczenie. Ale jest w tym kropla prawdy.

Dlaczego jesteśmy takie zmęczone?

Zastanawiam się czasami, ile z nas tak naprawdę wie, czym jest odpoczynek.

Bo przecież odpoczywamy. Przynajmniej tak nam się wydaje. Siadamy wieczorem przed telewizorem, przeglądamy telefon, jedziemy na weekend za miasto, umawiamy się na masaż. A mimo to następnego dnia budzimy się zmęczone.

I znowu zaczynamy odliczać dni do weekendu, urlopu, świąt, emerytury. Do tego momentu, kiedy wreszcie będziemy mogły odpocząć.

Tylko czy naprawdę wiemy, od czego potrzebujemy odpocząć?

Bo zmęczenie nie zawsze oznacza, że za dużo pracujemy fizycznie.

Czasami jesteśmy zmęczone ciągłym podejmowaniem decyzji. Tym, że trzeba o wszystkim pamiętać, wszystkiego dopilnować, zaplanować. Że nawet kiedy siadamy na kanapie, nasza głowa nadal pracuje.

Innym razem wyczerpuje nas odpowiedzialność. Za pracę, dom, dzieci, starzejących się rodziców, partnera. Za to, żeby wszyscy byli zadowoleni, żeby niczego nie zabrakło, żeby wszystko jakoś się układało.

A przecież po 40tce czy 50tce dochodzą jeszcze zmiany w naszym własnym ciele. Sen nie zawsze daje taką regenerację jak dawniej, czasami trudniej się skoncentrować, szybciej się męczymy. Bywa, że nie rozumiemy, dlaczego rzeczy, które jeszcze kilka lat temu przychodziły nam z łatwością, dzisiaj wymagają znacznie więcej wysiłku.

I w tym wszystkim często zapominamy o jednej osobie.

O sobie.

Bo kiedy ostatnio zastanawiałaś się, czego potrzebujesz Ty sama? Nie Twoja rodzina, nie szef, nie partner. Tylko Ty.

Może potrzebujesz ciszy, bo przez cały dzień ktoś do Ciebie mówi, o coś pyta, czegoś oczekuje.

Może potrzebujesz ruchu, bo od rana siedzisz przy biurku, a wieczorem opadasz na kanapę i nie masz już siły się podnieść.

A może potrzebujesz zwyczajnie z kimś porozmawiać. Bez konieczności rozwiązywania czyichś problemów, doradzania i bycia tą, która zawsze sobie radzi.

Przez lata uczyłyśmy się rozpoznawać potrzeby innych ludzi. Czasami wystarczy jedno spojrzenie, żebyśmy wiedziały, że coś jest nie tak.

A własne zmęczenie zauważamy dopiero wtedy, kiedy naprawdę zaczyna nam przeszkadzać.

Odpoczynek, na który trzeba sobie zasłużyć

Z moich doświadczeń i pracy z kobietami wyłania się kilka przekonań, które często towarzyszą nam przez całe życie.

„Najpierw wszystko zrobię, potem odpocznę”.

„Jak nic nie robię, to tracę czas”.

„Inni potrzebują mnie bardziej niż ja siebie”.

I zastanawiam się, ile razy same powtarzałyśmy sobie te zdania.

Problem z tym pierwszym polega na tym, że przecież zawsze jest coś jeszcze do zrobienia. Pranie, zakupy, telefon, dokumenty, obiad na jutro. Kiedy skończymy jedno, pojawia się następne.

A odpoczynek cierpliwie czeka na końcu listy.

Tylko że ta lista właściwie nigdy się nie kończy.

I może dlatego tak trudno nam odpoczywać bez poczucia winy. Bo nawet jeśli nikt niczego od nas w danej chwili nie oczekuje, same potrafimy być dla siebie najbardziej wymagającymi przełożonymi.

Co ciekawe, czasami robimy sobie wyrzuty właśnie wtedy, kiedy odpoczywamy.

Że za długo spałyśmy. Że zmarnowałyśmy popołudnie. Że zamiast wyjść na spacer, przesiedziałyśmy dwie godziny z książką.

A przecież może właśnie tego potrzebowałyśmy.

I tutaj wracam do naszych trzech kobiet.

Bo każda z nich może być naprawdę zmęczona, a jednocześnie wybierać taki sposób spędzania wolnego czasu, który nie przynosi jej ulgi.

Może więc zanim zaczniemy planować kolejny weekend, warto zadać sobie inne pytanie:

co mnie właściwie tak bardzo męczy?

A co, jeśli wreszcie nikt niczego od Ciebie nie chce?

Od pewnego czasu zapraszam kobiety do siebie do Hiszpanii na pobyty, podczas których mogą na kilka dni oderwać się od codziennych obowiązków. Mają własny domek, czas dla siebie i możliwość decydowania, jak chcą go spędzić. Możemy razem pojechać nad morze, pospacerować po hiszpańskim miasteczku albo po prostu zostać w domu.

Jedna z moich gości, nazwijmy ją Dorotą, przyjechała właśnie po to, żeby odpocząć.

Spędzałyśmy razem czas, rozmawiałyśmy, wychodziłyśmy na spacery. Wydawało mi się, że wszystko jest w porządku.

Dopiero później dowiedziałam się od jej znajomej, że przez pierwsze dwa dni Dorota zupełnie nie wiedziała, co ze sobą zrobić.

Nagle nikt niczego od niej nie oczekiwał. Nie musiała się spieszyć, organizować, pilnować godzin ani dostosowywać do potrzeb innych. Mogła robić to, na co miała ochotę.

Tylko że nie bardzo wiedziała, na co tę ochotę ma.

Dopiero trzeciego dnia zaczęła naprawdę cieszyć się pobytem, otoczeniem i własnym czasem.

Ta historia dała mi sporo do myślenia.

Bo przecież przez lata doskonale uczymy się odpowiadać na potrzeby innych. Wiemy, co trzeba zrobić, komu pomóc, czego dopilnować. A kiedy wreszcie dostajemy kilka dni tylko dla siebie, okazuje się, że nie zawsze wiemy, jak z nich korzystać.

I zastanawiam się, ile kobiet czeka na ten wymarzony moment, kiedy wreszcie będą miały czas dla siebie, nie zdając sobie sprawy, że samo znalezienie czasu może jeszcze nie wystarczyć.

A gdybyś nie musiała niczego robić?

Za kilka tygodni znowu zaczniemy przygotowania do świąt. Będziemy planować, kupować, gotować, sprzątać, zastanawiać się, jak sprawić, żeby wszystkim było dobrze.

A potem usiądziemy przy świątecznym stole i być może znowu powiemy, że jesteśmy zmęczone.

I tak sobie myślę, że może warto w tym roku zrobić coś inaczej.

Zanim zaczniemy układać kolejną listę rzeczy do zrobienia- zapytać siebie, czego właściwie potrzebujemy. Może wcale nie marzymy o idealnie przygotowanej kolacji wigilijnej, tylko o spokojnym świątecznym wieczorze z rodziną. Może spaceru, rozmowy, a może kilku godzin, podczas których nikt niczego od nas nie oczekuje.

A jeśli okaże się, że nie bardzo wiemy, co zrobić z takim czasem?

To też jest jakaś odpowiedź.

Bo przecież przez całe życie uczyłyśmy się być odpowiedzialne, zaradne i potrzebne innym.

Może teraz warto poświęcić trochę czasu na poznanie własnych potrzeb.

A Ty? Gdybyś jutro dostała cały dzień tylko dla siebie, wiedziałabyś, co chciałabyś z nim zrobić? 

Dołącz do dyskusji - napisz komentarz

Prosimy o zachowanie kultury wypowiedzi.
Obraźliwe komentarze są blokowane wraz z ich autorami.

Artykuł nie posiada jeszcze żadnych komentarzy.

Dodaj pierwszy komentarz i bądź motorem nowej dyskusji. Zachęcamy do tego.